De rode bloedluis is een bloedzuiger. Nestjongen en jonge duiven vertonen bij sterke aantasting bloedarmoede en blijven in de groei terug. Daar de bloedluizen 's nachts de duiven overallen, gaat de vliegprestatie achteruit tengevolge van de dooronder ontstane onrust. De slijmvliezen zijn dan vaalgeel. Bij gezonde duiven daartegen zijn de slijmvliezen helrood. De geslachtsrijpe vrouwtjes vand e veerluizen voeden zich met de sappen van de veerpapillen. In de overige ontwikkelingstadia voeden de veerluizen zich met veersubstanties. Bij een ernstig aantasting worden de slag- en staartpennen bros en breken af. De veren zien er onverzorgd uit.

De veerschatluizen hebben slechts een geringe nadelige werking op de veren van de duiven. Ze vormen kolonies op de slag en staartpennen, die ze echter voor de rui weer verlaten. De veerschachtluizen dringen gedurende de rui in de schachten va de nieuwe veren en belemmeren daar door de groei hiervan.

De kalkpootmijten zijn graafmijten die men onder de hoornachtige schilvers van de poten vindt en die daar leven van lichaamssappen. Door hun vraatzucht en de door de uitgescheide stofwisselingsprodukten veroorzaken zij letsel aan de huid tengevolge waarvan onstekingen en verdikkingen onstaan. Er vormen zich grauwe, kalkachtige, kortsvormige afzettingen, die moeilijkheden bij het lopen kunnen veroorzaken.

De luchtzakmijten leven in de luchtzakken, waar ze als uiterst fijne helle, op zand gelijkende puntjes kunnen worden aangetoond: door hun zeer geringe afmetingen worden ze echter gemakkelik over het hoodf gezien. Ze veroorzaken bij de duiven ademhalingsmoeilijkheden, tegenzin in eten, vermageringen en zwakte. bij een hevige aantasting vullen zich de luchtzakken met een dradentrekkende vloeistof. Er tree