|
|
|
|
Paramyxo infectie
|
 |
Zoals gezegd zien we de paramyxo-infectie alleen bij de niet-geénte duiven,duiven die niet goed geént zijn en duiven die lang geleden geént zijn en nooit meer in contact met de ziekte kiemen zijn geweest(b.v. geísoleerde kwekers).  De denting geeft dus een uitstekende bescherming. Meestal,als er zieke duiven zijn,bestreft het late jongen of duiven die per abuis vergeten zijn.Ook zijn er nog liefhebbers die uit principe niet enten. Daarnaast is er ook nog een grote groep,die uit gemakzucht hun duiven niet laten enten. Dikwijls zijn er bij een besmetting vreemde duiven of aanvliegers op het hok. Ook zien we vaak gevallen na wedvluchten waarbij de duiven meerdere dagen in de mand gezeten hebben(jonge duiven in de zomer). De ongeénte en dus onbeschermde jongen worden meestal besmet door uiterlijk gezonde dragers van andere liefhebbers. Die duiven zijn dan wel geént of hebben de ziekte doorgemaakt,maar kunnen ondanks dat toch virusdrager zijn en de niet-geénte duiven besmetten.
|
 Hoe vaak moet er geént worden?
De fabrikanten van de duivenentstoffen geven aan dat de duiven jaarlijks geént moeten worden. De eerste enting bij de jonge duiven doen we meestal als de duiven rond het hok gaan vliegen(6 weken oud), dreigt er echter paramyxo-gevaar dan kan men al vanaf 3 weken enten.  De eerstvolgende enting is dat zelfde jaar in het najaar,na de rui. Voor de oude duiven adviseert men om nogmaals na de rui te enten en in ieder geval tot uiterlijk 3 weken voor het koppelen. Bij de winterkweek kan men ook vaccineren als de duiven zitten te broeden en met de vliegduiven,die deelnemen aan de winterkweek,kan gewacht worden tot de winterronde afgespeend is. Men kan gerust tegelijketijd tegen pokken en paramyxo laten vaccineren,maar de paratyfus-entingen een week later. Wanneer de duiven tijdens de infectie juist in de rui zijn,wordt de schacht ingesnoerd en kunnen de pennen afbreken.Na het uitvallen van het stompje komt er wel weer een goede pen voor in de plaats. De waterige ontlasting wordt niet veroorzaakt door darmproblemen(diaree) maar door de nieren. Er is sprake van een poly-urie poly-dipsie syndroom d.w.z. veel drinken en veel urine-uitscheiding. De nieren en mogelijk de cloaca zijn aangetast.We zien wit-waterige urine en niet meer het witte kapje met urinezuurkristallen op de ontlasting. De waterige uitscheiding houdt ongeveer 6 tot 8 weken aan.Bij de meeste duiven wordt de ontlasting daarna brijig en na verloop van tijd beter.Ongeveer 10% van de duiven zal echter blijvende nier of zenuwbeschadigingen opgelopen hebben. De lichte hersenverschijnselen verdwijnen op den duur. Echter in bepaalde stress-situaties zien we zo;n duif toch de kop weer wat schuin houden. Het is duidelijk,dat de duiven nooit meer dat niveau zullen halen,dat ze zonder de patamyco-infectie gehad zouden hebben. Een enkeling zal nog wel eens een kopprijs vliegen. Echter de tol,die de duiven en de liefhebber voor een paramyco-infectie moeten betalen,is vele malen groter dan de moeite en de kosten van een vaccinatie.
Vaccineren,
De wijze van vaccineren De inspuiting van het vaccin wordt in de hals verricht. De plaats ligt in het midden van de lijn tussen de twee schoudergewrichten;de richting van inspuiten is het beste naar de kop toe,alhoewel in sommige voorlichtingsfolders wel eens de spuitrichting naar achteren wordt aangegeven.De huid moet voor het injecteren goed omhoog worden getrokken,zodat er geen spieren geraakt kunnen worden.Bij onvakkundig enten kan er grote schade aangericht worden door in de spieren,de luchtzak,de bloedvaten,de nekwervels of zelfs achter in de schedel te spuiten. Soms is de schade direct te zien,maar soms(bij spuiten in de luchtzakken)zal de duif er op lange termijn veel last van krijgen.
|
|
|
│ 
