Pokkeninfecties worden door een virus veroorzaakt. De typische korstvormige afzettingen op de onbevederde huid (pokken) hebben deze ziekte hun naam gegeven. Bij de slijmvliesvorm (difterie) vormt zich een kaasachtige aanslag in de bek en keelholte Duivenpokken zijn over de gehele wereld verspreid. Terwijl in Zuid Duitsland duivenpokken slecht zelden voorkomem, treed deze ziekte in West en Noord Duitsland veel vaker op. Het duivenpokkenvirus treedt dikwijls op als de gastheer. Wij kennen voor meerdere vogelsoorten specifieke pokkenverwekkers. Hat kan echter voorkomen dat de verwekker van een pokkensoort b.v. het duivenpokkenvirus, ziekteverschijnselen bij andere vogelsoorten veroorzaakt. In het algemeen heeft de ziekte dan een milder verloop.

Het pokkenvirus wordt zowel met het speeksel, als met het neus en traanvocht, nauwelijks echter met de ontlasting, uitgescheiden. De besmetting geschiedt enerzijds direkt door de opname van besmet voeder of drinkwater, anderzijds door het in aanraking komen met stof waarin de verwekker aanwezig is.

Dit gebeurt vooral bij duiventransport en tentoonstellingen. De met het virus besmette afscheiding van de duiven komt op de bodem van de box, verdroogt en waait dan op door het bewegen der duiven. Daar er gedurende het duiventransport dikwijls gevochten wordt om een bepaalde plaats,ontaan er talrijke kleine verwondingen waardoor het pokkenvirus gemakkelijk het duivenlichaam kan binnendringen. Bij wild en mens een rol als besmetter. Verder is het mogelijk dat een duif van een besmet hok het virus bij zich graagt en niet ziek wordt, maar wel een andere duiven besmetten kan. Door insektenbeten wordt eveneens de infectie overgebracht. Pokkenvorming vinden wij op de onbevederde huis, vooral aan de oogranden, de omgeving van de snavel en aan de poten.

Na de besmetting treden na 4 a 14 dagen de eerste zichtbare tekenen der ziekte op. Door de toegangspoort b.v. een verwonding, komen de verwekkers in de huid en van daar in de bloedbaan. Hier vermenigvuldigen ze zich en bereiken dan de lever en het beendermerg. Het virus moet nu wederom in de bloedbaan komen om zich sterker te vermenigvuldigen. Beperkt zich de pokkeninfekties slechts tot de opperhuid, dan verloopt de ziekte meestal goedaardig. Hebben we echter te doen met de slijmvliesinfekie of een vorm van beide infekties, dan wordt dikwijls het strottehoofd en de keelholte door een kaasachtige aanslag versperd wat de verstikkengs of hongersdood tengevolge heeft.